Kodeks pracy - Dział VIII - Uprawnienia pracowników związane z rodzicielstwem

Dział ósmy
Uprawnienia pracowników związane z rodzicielstwem

Art. 176.
Nie wolno zatrudniać kobiet przy pracach szczególnie uciążliwych lub szkodliwych
dla zdrowia. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, wykaz tych prac.
Art. 177.
§ 1. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie
ciąży, a także w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy, chyba że zachodzą
przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z jej winy
i reprezentująca pracownicę zakładowa organizacja związkowa wyraziła
zgodę na rozwiązanie umowy.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do pracownicy w okresie próbnym nie przekraczającym
jednego miesiąca.
§ 3. Umowa o pracę zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej
pracy albo na okres próbny przekraczający jeden miesiąc, która uległaby rozwiązaniu
po upływie trzeciego miesiąca ciąży, ulega przedłużeniu do dnia porodu.
§ 31. Przepisu § 3 nie stosuje się do umowy o pracę na czas określony zawartej w
celu zastępstwa pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności w
pracy.
§ 4. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę za wypowiedzeniem w okresie
ciąży lub urlopu macierzyńskiego może nastąpić tylko w razie ogłoszenia upadłości
lub likwidacji pracodawcy. Pracodawca jest obowiązany uzgodnić z reprezentującą
pracownicę zakładową organizacją związkową termin rozwiązania
umowy o pracę. W razie niemożności zapewnienia w tym okresie innego
zatrudnienia, pracownicy przysługują świadczenia określone w odrębnych
przepisach. Okres pobierania tych świadczeń wlicza się do okresu zatrudnienia,
od którego zależą uprawnienia pracownicze.
§ 5. Przepisy § 1, 2 i 4 stosuje się odpowiednio także do pracownika – ojca wychowującego
dziecko w okresie korzystania z urlopu macierzyńskiego.
Art. 178.
§ 1. Pracownicy w ciąży nie wolno zatrudniać w godzinach nadliczbowych ani w
porze nocnej. Pracownicy w ciąży nie wolno bez jej zgody delegować poza stałe
miejsce pracy ani zatrudniać w systemie czasu pracy, o którym mowa w art.
139.
§ 2. Pracownika opiekującego się dzieckiem do ukończenia przez nie 4 roku życia
nie wolno bez jego zgody zatrudniać w godzinach nadliczbowych, w porze
nocnej, w systemie czasu pracy, o którym mowa w art. 139, jak również delegować
poza stałe miejsce pracy.
Art. 1781.
Pracodawca zatrudniający pracownicę w porze nocnej jest obowiązany na okres jej
ciąży zmienić rozkład czasu pracy w sposób umożliwiający wykonywanie pracy poza
porą nocną, a jeżeli jest to niemożliwe lub niecelowe, przenieść pracownicę do
innej pracy, której wykonywanie nie wymaga pracy w porze nocnej; w razie braku
takich możliwości pracodawca jest obowiązany zwolnić pracownicę na czas niezbędny
z obowiązku świadczenia pracy. Przepis art. 179 § 4–6 stosuje się odpowiednio.
Art. 179.
§ 1. Pracodawca zatrudniający pracownicę w ciąży lub karmiącą dziecko piersią
przy pracy wymienionej w przepisach wydanych na podstawie art. 176, wzbronionej
takiej pracownicy bez względu na stopień narażenia na czynniki szkodliwe
dla zdrowia lub niebezpieczne, jest obowiązany przenieść pracownicę do
innej pracy, a jeżeli jest to niemożliwe, zwolnić ją na czas niezbędny z obowiązku
świadczenia pracy.
§ 2. Pracodawca zatrudniający pracownicę w ciąży lub karmiącą dziecko piersią
przy pozostałych pracach wymienionych w przepisach wydanych na podstawie
art. 176 jest obowiązany dostosować warunki pracy do wymagań określonych
w tych przepisach lub tak ograniczyć czas pracy, aby wyeliminować zagrożenia
dla zdrowia lub bezpieczeństwa pracownicy. Jeżeli dostosowanie warunków pracy na dotychczasowym stanowisku pracy lub skrócenie czasu pracy jest niemożliwe lub niecelowe, pracodawca jest obowiązany przenieść pracownicę do innej pracy, a w razie braku takiej możliwości zwolnić pracownicę na czas niezbędny z obowiązku świadczenia pracy.
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do pracodawcy w przypadku, gdy przeciwwskazania
zdrowotne do wykonywania dotychczasowej pracy przez pracownicę
w ciąży lub karmiącą dziecko piersią wynikają z orzeczenia lekarskiego.
§ 4. W razie gdy zmiana warunków pracy na dotychczas zajmowanym stanowisku
pracy, skrócenie czasu pracy lub przeniesienie pracownicy do innej pracy powoduje
obniżenie wynagrodzenia, pracownicy przysługuje dodatek wyrównawczy.
§ 5. Pracownica w okresie zwolnienia z obowiązku świadczenia pracy zachowuje
prawo do dotychczasowego wynagrodzenia.
§ 6. Po ustaniu przyczyn uzasadniających przeniesienie pracownicy do innej pracy,
skrócenie jej czasu pracy lub zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy, pracodawca
jest obowiązany zatrudnić pracownicę przy pracy i w wymiarze czasu
pracy określonych w umowie o pracę.
§ 7. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób
i tryb wydawania zaświadczeń lekarskich stwierdzających przeciwwskazania
zdrowotne do wykonywania dotychczasowej pracy przez pracownicę w ciąży
lub karmiącą dziecko piersią, uwzględniając zagrożenia dla jej zdrowia lub
bezpieczeństwa występujące w środowisku pracy.
Art. 180.
§ 1. Pracownicy przysługuje urlop macierzyński w wymiarze:
1) 20 tygodni w przypadku urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie,
2) 31 tygodni w przypadku urodzenia dwojga dzieci przy jednym porodzie,
3) 33 tygodni w przypadku urodzenia trojga dzieci przy jednym porodzie,
4) 35 tygodni w przypadku urodzenia czworga dzieci przy jednym porodzie,
5) 37 tygodni w przypadku urodzenia pięciorga i więcej dzieci przy jednym porodzie.
§ 2. (uchylony).
§ 3. Co najmniej 2 tygodnie urlopu macierzyńskiego mogą przypadać przed przewidywaną
datą porodu.
§ 4. Po porodzie przysługuje urlop macierzyński niewykorzystany przed porodem
aż do wyczerpania okresu ustalonego w § 1.
§ 5. Pracownica, po wykorzystaniu po porodzie co najmniej 14 tygodni urlopu macierzyńskiego,
ma prawo zrezygnować z pozostałej części tego urlopu; w takim
przypadku niewykorzystanej części urlopu macierzyńskiego udziela się pracownikowi
– ojcu wychowującemu dziecko, na jego pisemny wniosek.
§ 6. Pracownica zgłasza pracodawcy pisemny wniosek w sprawie rezygnacji z części
urlopu macierzyńskiego, najpóźniej na 7 dni przed przystąpieniem do pracy;
do wniosku dołącza się zaświadczenie pracodawcy zatrudniającego pracownika
– ojca wychowującego dziecko, potwierdzające termin rozpoczęcia
urlopu macierzyńskiego przez pracownika, wskazany w jego wniosku o udzielenie urlopu, przypadający bezpośrednio po terminie rezygnacji z części urlopu
macierzyńskiego przez pracownicę.
§ 61. Po wykorzystaniu przez pracownicę po porodzie urlopu macierzyńskiego w
wymiarze 8 tygodni, pracownikowi-ojcu wychowującemu dziecko przysługuje
prawo do części urlopu macierzyńskiego odpowiadającej okresowi, w którym
pracownica uprawniona do urlopu wymaga opieki szpitalnej ze względu na
stan zdrowia uniemożliwiający jej sprawowanie osobistej opieki nad dzieckiem.
§ 62. W przypadku, o którym mowa w § 61, urlop macierzyński pracownicy przerywa
się na okres, w którym z takiego urlopu korzysta pracownik-ojciec wychowujący
dziecko.
§ 63. Łączny wymiar urlopu macierzyńskiego w okolicznościach, o których mowa
w § 61 i w § 62, nie może przekroczyć wymiaru określonego w § 1.
§ 7. W razie zgonu pracownicy w czasie urlopu macierzyńskiego, pracownikowi -
ojcu wychowującemu dziecko przysługuje prawo do niewykorzystanej części
tego urlopu.
Art. 1801.
§ 1. W razie urodzenia martwego dziecka lub zgonu dziecka przed upływem 8 tygodni
życia, pracownicy przysługuje urlop macierzyński w wymiarze 8 tygodni
po porodzie, nie krócej jednak niż przez okres 7 dni od dnia zgonu dziecka.
Pracownicy, która urodziła więcej niż jedno dziecko przy jednym porodzie,
przysługuje w takim przypadku urlop macierzyński w wymiarze stosownym do
liczby dzieci pozostałych przy życiu.
§ 2. W razie zgonu dziecka po upływie 8 tygodni życia, pracownica zachowuje
prawo do urlopu macierzyńskiego przez okres 7 dni od dnia zgonu dziecka.
Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się.
Art. 181.
W razie urodzenia dziecka wymagającego opieki szpitalnej pracownica, która wykorzystała
po porodzie 8 tygodni urlopu macierzyńskiego, pozostałą część tego urlopu
może wykorzystać w terminie późniejszym, po wyjściu dziecka ze szpitala.
Art. 182.
Jeżeli matka rezygnuje z wychowywania dziecka i oddaje je innej osobie w celu
przysposobienia lub do domu małego dziecka, nie przysługuje jej część urlopu macierzyńskiego
przypadająca po dniu oddania dziecka. Jednakże urlop macierzyński
po porodzie nie może wynosić mniej niż 8 tygodni.
Art. 1821.
§ 1. Pracownica ma prawo do dodatkowego urlopu macierzyńskiego w wymiarze:
1) do 6 tygodni – w przypadku, o którym mowa w art. 180 § 1 pkt 1,
2) do 8 tygodni – w przypadkach, o których mowa w art. 180 § 1 pkt 2–5.
§ 2. Dodatkowy urlop macierzyński jest udzielany jednorazowo, w wymiarze tygodnia
lub jego wielokrotności, bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego.
§ 3. Dodatkowego urlopu macierzyńskiego udziela się na pisemny wniosek pracownicy,
składany w terminie nie krótszym niż 7 dni przed rozpoczęciem korzystania
z tego urlopu; pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek pracownicy.
§ 4. Pracownica uprawniona do dodatkowego urlopu macierzyńskiego może łączyć
korzystanie z tego urlopu z wykonywaniem pracy u pracodawcy udzielającego
urlopu w wymiarze nie wyższym niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy; w
takim przypadku dodatkowego urlopu macierzyńskiego udziela się na pozostałą
część dobowego wymiaru czasu pracy.
§ 5. W przypadku określonym w § 4 podjęcie pracy następuje na pisemny wniosek
pracownicy, składany w terminie nie krótszym niż 7 dni przed rozpoczęciem
wykonywania pracy, w którym pracownica wskazuje wymiar czasu pracy oraz
okres, przez który zamierza łączyć korzystanie z dodatkowego urlopu macierzyńskiego
z wykonywaniem pracy; pracodawca jest obowiązany uwzględnić
wniosek pracownicy.
§ 6. Przepisy art. 45 § 3, art. 47, art. 50 § 5, art. 57 § 2, art. 163 § 3, art. 165 pkt 4,
art. 166 pkt 4, art. 177, art. 180 § 61 – 7, art. 1801 § 2 i art. 1831 § 1 stosuje się
odpowiednio.
Art. 1822.
§ 1. Przepisy art. 1821 stosuje się odpowiednio do pracownika-ojca wychowującego
dziecko:
1) w przypadku, o którym mowa w art. 180 § 5,
2) w razie wykorzystania urlopu macierzyńskiego przez pracownicę.
§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, pracownik-ojciec wychowujący
dziecko wskazuje we wniosku termin zakończenia urlopu macierzyńskiego
przez pracownicę.
Art. 1823.
§ 1. Pracownik – ojciec wychowujący dziecko ma prawo do urlopu ojcowskiego w
wymiarze 2 tygodni6), nie dłużej jednak niż:
1) do ukończenia przez dziecko 12 miesiąca życia albo
2)7) do upływu 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia orzekającego
przysposobienie i nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 7 roku
życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu
obowiązku szkolnego, nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10 roku
życia.
§ 2. Urlopu ojcowskiego udziela się na pisemny wniosek pracownika-ojca wychowującego
dziecko, składany w terminie nie krótszym niż 7 dni przed rozpoczęciem
korzystania z urlopu; pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek
pracownika.
§ 3. Przepisy art. 45 § 3, art. 47, art. 50 § 5, art. 57 § 2, art. 163 § 3, art. 165 pkt 4,
art. 166 pkt 4, art. 177, art. 1831 § 1 i art. 1832 stosuje się odpowiednio.
6) Wymiar urlopu ojcowskiego w 2011 r. wynosi 1 tydzień (Dz. U. z 2010 r. Nr 249, poz. 1655).
7) Nie stosuje się do pracownika – ojca wychowującego dziecko przysposobione, który skorzystał z
urlopu ojcowskiego w związku z przysposobieniem dziecka przed dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy (Dz. U. z 2010 r. Nr 249, poz. 1655).
Art. 183.
§ 1. Pracownik, który przyjął dziecko na wychowanie i wystąpił do sądu opiekuńczego
z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie przysposobienia
dziecka lub który przyjął dziecko na wychowanie jako rodzina zastępcza, z wyjątkiem
rodziny zastępczej zawodowej niespokrewnionej z dzieckiem,
ma prawo do urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego w wymiarze:
1) 20 tygodni w przypadku przyjęcia jednego dziecka,
2) 31 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia dwojga dzieci,
3) 33 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia trojga dzieci,
4) 35 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia czworga dzieci,
5) 37 tygodni w przypadku jednoczesnego przyjęcia pięciorga i więcej dzieci
– nie dłużej jednak niż do ukończenia przez dziecko 7 roku życia, a w przypadku
dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego,
nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10 roku życia. Przepisy art. 45 §
3, art. 47, art. 50 § 5, art. 57 § 2, art. 163 § 3, art. 165 pkt 4, art. 166 pkt 4, art.
177, art. 180 § 5–7 i art. 1801 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli pracownik, o którym mowa w § 1, przyjął dziecko w wieku do 7 roku
życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu
obowiązku szkolnego, do 10 roku życia, ma prawo do 9 tygodni urlopu na warunkach
urlopu macierzyńskiego.
§ 3. Pracownik ma prawo do dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego
w wymiarze:
1) do 6 tygodni – w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1,
2) do 8 tygodni – w przypadkach, o których mowa w § 1 pkt 2–5,
3) do 3 tygodni – w przypadku, o którym mowa w § 2.
§ 4. Do dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego przepisy art. 45
§ 3, art. 47, art. 50 § 5, art. 57 § 2, art. 163 § 3, art. 165 pkt 4, art. 166 pkt 4,
art. 177, art. 180 § 61–7, art. 1801 § 2, art. 1821 § 2–5 i art. 1831 § 1 stosuje się
odpowiednio.
Art. 1831.
§ 1. Przy udzielaniu urlopu macierzyńskiego i urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego
tydzień urlopu odpowiada 7 dniom kalendarzowym.
§ 2. Jeżeli pracownica nie korzysta z urlopu macierzyńskiego przed przewidywaną
datą porodu, pierwszym dniem urlopu macierzyńskiego jest dzień porodu.
Art. 1832.
Pracodawca dopuszcza pracownika po zakończeniu urlopu macierzyńskiego, urlopu
na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub
dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego do pracy na dotychczasowym
stanowisku, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym z zajmowanym
przed rozpoczęciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym
jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagrodzeniem za pracę, jakie otrzymywałby,
gdyby nie korzystał z urlopu.
Art. 184.
Za czas urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego oraz urlopu
ojcowskiego przysługuje zasiłek macierzyński na zasadach i warunkach określonych
odrębnymi przepisami.
Art. 185.
§ 1. Stan ciąży powinien być stwierdzony świadectwem lekarskim.
§ 2. Pracodawca jest obowiązany udzielać pracownicy ciężarnej zwolnień od pracy
na zalecone przez lekarza badania lekarskie przeprowadzane w związku z ciążą,
jeżeli badania te nie mogą być przeprowadzone poza godzinami pracy. Za
czas nieobecności w pracy z tego powodu pracownica zachowuje prawo do
wynagrodzenia.
Art. 186.
§ 1. Pracownik zatrudniony co najmniej 6 miesięcy ma prawo do urlopu wychowawczego
w wymiarze do 3 lat w celu sprawowania osobistej opieki nad
dzieckiem, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 4 roku życia. Do sześciomiesięcznego
okresu zatrudnienia wlicza się poprzednie okresy zatrudnienia.
§ 2. Pracownik mający okres zatrudnienia określony w § 1, bez względu na to, czy
korzystał z urlopu wychowawczego przewidzianego w tym przepisie, może
skorzystać z urlopu wychowawczego w wymiarze do 3 lat, nie dłużej jednak
niż do ukończenia przez dziecko 18 roku życia, jeżeli z powodu stanu zdrowia
potwierdzonego orzeczeniem o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności
dziecko wymaga osobistej opieki pracownika.
§ 3. Rodzice lub opiekunowie dziecka spełniający warunki do korzystania z urlopu
wychowawczego mogą jednocześnie korzystać z takiego urlopu przez okres
nie przekraczający 3 miesięcy.
§ 4. Urlopu wychowawczego udziela się na wniosek pracownika.
§ 5. Urlop wychowawczy może być wykorzystany najwyżej w 4 częściach.
Art. 1861.
§ 1. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie
od dnia złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego
do dnia zakończenia tego urlopu. Rozwiązanie przez pracodawcę
umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w razie ogłoszenia upadłości lub
likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie
umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika.
§ 2. W przypadku złożenia przez pracownika wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego
po dokonaniu czynności zmierzającej do rozwiązania umowy o pracę,
umowa rozwiązuje się w terminie wynikającym z tej czynności.
Art. 1862.
§ 1. W czasie urlopu wychowawczego pracownik ma prawo podjąć pracę zarobkową
u dotychczasowego lub innego pracodawcy albo inną działalność, a także naukę lub szkolenie, jeżeli nie wyłącza to możliwości sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem.
§ 2. W razie ustalenia, że pracownik trwale zaprzestał sprawowania osobistej opieki
nad dzieckiem, pracodawca wzywa pracownika do stawienia się do pracy w
terminie przez siebie wskazanym, nie później jednak niż w ciągu 30 dni od
dnia powzięcia takiej wiadomości i nie wcześniej niż po upływie 3 dni od dnia
wezwania.
§ 3. Przepis § 2 stosuje się także w razie stwierdzenia przez pracodawcę, że z urlopu
wychowawczego korzystają w tym samym czasie oboje rodzice lub opiekunowie
dziecka; nie dotyczy to przypadku określonego w art. 186 § 3.
Art. 1863.
Pracownik może zrezygnować z urlopu wychowawczego:
1) w każdym czasie – za zgodą pracodawcy,
2) po uprzednim zawiadomieniu pracodawcy – najpóźniej na 30 dni przed terminem
zamierzonego podjęcia pracy.
Art. 1864.
Pracodawca dopuszcza pracownika po zakończeniu urlopu wychowawczego do pracy
na dotychczasowym stanowisku, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym
z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu lub na innym stanowisku
odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagrodzeniem nie niższym
od wynagrodzenia za pracę przysługującego pracownikowi w dniu podjęcia pracy na
stanowisku zajmowanym przed tym urlopem.
Art. 1865.
Okres urlopu wychowawczego, w dniu jego zakończenia, wlicza się do okresu zatrudnienia,
od którego zależą uprawnienia pracownicze.
Art. 1866.
Minister właściwy do spraw pracy określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe
warunki udzielania urlopu wychowawczego, w tym formę i termin złożenia wniosku
w sprawie udzielenia urlopu, biorąc pod uwagę wymagania dotyczące zapewnienia
normalnego toku pracy w zakładzie pracy, oraz dodatkowe wymagania dotyczące
wniosku o udzielenie urlopu wychowawczego, w przypadkach określonych w art.
186 § 2 i 3.
Art. 1867.
§ 1. Pracownik uprawniony do urlopu wychowawczego może złożyć pracodawcy
pisemny wniosek o obniżenie jego wymiaru czasu pracy do wymiaru nie niższego
niż połowa pełnego wymiaru czasu pracy w okresie, w którym mógłby
korzystać z takiego urlopu. Pracodawca jest obowiązany uwzględnić wniosek
pracownika.
§ 2. Wniosek, o którym mowa w § 1, składa się na dwa tygodnie przed rozpoczęciem
wykonywania pracy w obniżonym wymiarze czasu pracy. Jeżeli wniosek
został złożony bez zachowania terminu, pracodawca obniża wymiar czasu pracy
nie później niż z dniem upływu dwóch tygodni od dnia złożenia wniosku.
Art. 1868.
§ 1. Pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie
od dnia złożenia przez pracownika uprawnionego do urlopu wychowawczego
wniosku o obniżenie wymiaru czasu pracy do dnia powrotu do nieobniżonego
wymiaru czasu pracy, nie dłużej jednak niż przez łączny okres 12 miesięcy.
Rozwiązanie przez pracodawcę umowy w tym czasie jest dopuszczalne tylko w
razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także gdy zachodzą
przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z
winy pracownika.
§ 2. Przepis art. 1861 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 187.
§ 1. Pracownica karmiąca dziecko piersią ma prawo do dwóch półgodzinnych
przerw w pracy wliczanych do czasu pracy. Pracownica karmiąca więcej niż
jedno dziecko ma prawo do dwóch przerw w pracy po 45 minut każda. Przerwy
na karmienie mogą być na wniosek pracownicy udzielane łącznie.
§ 2. Pracownicy zatrudnionej przez czas krótszy niż 4 godziny dziennie przerwy na
karmienie nie przysługują. Jeżeli czas pracy pracownicy nie przekracza 6 godzin
dziennie, przysługuje jej jedna przerwa na karmienie.
Art. 188.
Pracownikowi wychowującemu przynajmniej jedno dziecko w wieku do 14 lat przysługuje
w ciągu roku kalendarzowego zwolnienie od pracy na 2 dni, z zachowaniem
prawa do wynagrodzenia.
Art. 189.
Prawo do zasiłku za czas nieobecności w pracy z powodu konieczności sprawowania
osobistej opieki nad dzieckiem regulują odrębne przepisy.
Art. 1891.
Jeżeli oboje rodzice lub opiekunowie dziecka są zatrudnieni, z uprawnień określonych
w art. 148 pkt 3, art. 178 § 2, art. 1821 § 1, art. 186 § 1 i 2, art. 1867 § 1 i art.
188 może korzystać jedno z nich.