50 lat i plus. Minus etat.

Pani Lucyna: 54 lata, sprzedawczyni w księgarni. „Zredukowana", bo ludzie nie czytają, cztery lata temu.

Pani Halinka z Gorzowa: 56 lat, od dwóch bezrobotna. W tym czasie jedyne co znalazła, to praca opiekunki. Na czarno.

Pan Henryk ze Szprotawy: 50 lat i „szkoda gadać...".

Pani Anna: 54 lata. Od ponad roku bezrobotna. Dziesiątki wysłanych życiorysów, osobiste wizyty, skierowania z urzędu pracy. Nic nie dały, a dołują. I jak gwóźdź do trumny ta ostatnia uwaga pośrednik pracy, że kobieta po 50. etatu nie dostanie. Bo wiek, choroby, przywileje. Pracodawcy się boją „takich" pracowników. Pozostają zajęcia interwencyjne, użyteczne społecznie, staże, przyuczenia. A więc to, co chwilowe, niepewne.

Czytaj też Wąbrzeźno: paniom najtrudniej o pracę 

Tak wygląda szara rzeczywistość lubuskich bezrobotnych 50-latków. Wściekają się, gdy słyszą, że rząd jeszcze tej zimy wprowadzi w życie plan zrównania i podwyższenia wieku emerytalnego kobiet (z 60 lat) i mężczyzn (z 65) do 67 lat. By ratować walący się finansowo system emerytalny (coraz jest mniej Polaków w wieku produkcyjnym, więc i coraz mniej pieniędzy na składki dla przyszłych i obecnych emerytów).

Grupa 50+ wścieka się, bo jak najbardziej jest w wieku produkcyjnym. I właśnie z powodu wieku pracodawcy jej nie chcą. W 2011 r. w Lubuskiem w tej grupie osób było 14. 225 bezrobotnych. Prawie 1/4 ogółu! W styczniu największy udział bezrobotnych powyżej 50. roku życia był w powiecie słubickim - 32,5 proc.

Mówi Małgorzata Kordoń, rzeczniczka Wojewódzkiego Urzędu Pracy: - Aktywizacja osób po 50. roku życia, zwłaszcza tych długotrwale bezrobotnych, to najtrudniejsze zdanie dla wszystkich dyrektorów powiatowych urzędów pracy.

Czytaj też Ochrona przedemerytalna szkodzi starszym pracownikom 

Najgorsze, że rynek pracy pod tym względem niewiele się zmienia. - W 2011 roku odnotowaliśmy lekki wzrost bezrobocia wśród osób powyżej 50. roku życia, ale wcześniej była stabilizacja. Można więc powiedzieć, że w ostatnich trzech latach sytuacja ani za bardzo się nie pogorszyła, ani nie polepszyła - opowiada Mirosław Nowinka, starszy referent w WUP-ie.

Statystycznie wygląda to tak: w zeszłym roku liczba długotrwale bezrobotnych (czyli dłużej niż 12 miesięcy) w wieku 45-54 lat roku spadła o 3 proc. w porównaniu do 2010 roku. Tyle że z 26,6 proc. na 23,6 proc. Dodatkowo w grupach 55-59 i powyżej 60 lat takich osób nieznacznie przybyło (o 0,6 proc).

Minister finansów Jacek Rostowski uspokaja, że w 2020 roku problemem będzie nie znajdowanie miejsc pracy, a rąk do pracy. Bo już za osiem lat będzie 2 mln mniej ludzi w wieku produkcyjnym. Tyle że już dziś trzeba mieć z czego żyć.

- A w dzisiejszej dobie bezrobocia pracodawcy na widok osoby w omawianym wieku po prostu reagują ironią - zauważa pani Anna.

Czytaj też Samozatrudnienie, działalność zamiast pracy - przejdź na swoje! 

Doradcy zawodowi uczulają, że często będący w tzw. wieku 50+ sami przekreślają swoje szanse na zatrudnienie. Brakiem wiary we własne możliwości. Nie chcą nawet spróbować się przekwalifikować. - Ważne jest, aby osoby po 50. miały świadomość, że podniesienie kwalifikacji może być bardzo pomocne w znalezieniu nowej pracy - przekonuje Nina Kowalonek, zastępca dyrektora w Powiatowym Urzędzie Pracy w Zielonej Górze. - Trzeba nauczyć się poruszania po rynku. Bo jeżeli ktoś pracował przez 20 lat i nagle stracił pracę, musi na nowo dowiedzieć się, jak jej szukać, jak prezentować się na rozmowie kwalifikacyjnej, jak redagować dokumenty aplikacyjne.

A jak przekonać do siebie pracodawcę? Prezentując atuty. Jednym z nich może być właśnie wiek! - Kobieta po 50. raczej nie ma już planów macierzyńskich, a ma spore doświadczenie: i zawodowe, i życiowe - podpowiada Kowalonek. - Żeby przekonać pracodawcę, taka osoba musi być przekonana o mocy, która w niej tkwi - że mimo lat wciąż może być wartościowym pracownikiem.